چطور به کودکمان کمک کنیم تا دوست پیدا کند؟

آموزش راه‌های دوست‌ یابی به کودکان و ایفای نقش یک دوست خوب

روابط دوستانه به بچه‌ها کمک می‌کند تا از نظر عاطفی و اخلاقی رشد کنند و یاد بگیرند که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنند، اما برخی از کودکان در دوست‌ یابی مشکل دارند. اگر فکر می‌کنید فرزند شما هیچ دوستی ندارد یا برای بازی با بچه‌های دیگر دعوت نمی‌شود، باید برای رشد مهارت‌های اجتماعی او برنامه‌ریزی کنید، مقاله زیر می‌تواند برای شما مفید باشد.

0 338

برخی تحقیقات نشان می‌دهند دوست یابی با کیفیت باعث کم شدن آسیب‌پذیری کودکان می‌شود و در مواردی که آسیب رخ دهد، کودکانی که دوستان صمیمی دارند، از تاب آوری بالاتری برخوردارند و راحت‌تر با مشکلشان کنار می‌آیند. همچنین دوستی‌های سالم مهارت‌های مهم زندگی مانند یادگیری نحوه تعامل و همکاری با دیگران را به کودکان آموزش می‌دهد.

دوستی‌ها تقریباً در هر سنی مهم هستند. به نظر می‌رسد حتی کودکان نوپا نیز با هم بازی می‌کنند و دوستانی دارند، اما بازی‌های گروهی معمولاً از 3 سالگی تکامل پیدا می‌کنند، بنابراین خوب است از همان کودکی مهارت‌های دوست‌ یابی را به فرزندتان یاد بدهید و او را یاری کنید تا در جمع همسالان خود قرار بگیرد. در ادامه راهکارهایی را برای آموزش دوست‌ یابی به کودکان ارائه می‌دهیم.

چگونه برای دوست یابی و حفظ دوستی به کودکان کمک کنیم؟

همه‌ی کودکان در دوست‌ یابی استعداد ندارد و پیدا کردن و نگه داشتن دوستان مهارتی است که باید آن را یاد گرفت. با کمی تمرین و حوصله، می‌توانید به کودکتان یاد دهید که یکی دو دوست خوب داشته باشد و با آن‌ها وقت بگذرانند.

متاسفانه در دوران همه‌گیری ویروس کرونا بچه‌ها مجبورند در خانه بمانند و وقت گذراندن با دوستان برایشان امکان پذیر نیست، اما می‌توانید با والدین همکلاسی‌هایشان هماهنگ کنید و ترتیب چند ملاقات را در فضاهای باز مانند پارک بدهید.
حتی می‌توانید کودکتان را تشویق کنید تا برای دوستش نامه بنویسد و از طریق فضای مجازی برای او ارسال کند یا می‌توانید ترتیبی بدهید تا فرزندتان با دوستانش بازی‌های آنلاین دو نفره یا چند نفره انجام دهد.

در ادامه چند راهکار برای آموزش دوست‌ یابی به کودکان را به والدین ارائه می‌دهیم:

1. مهارت شروع مکالمه را آموزش دهید؛

به فرزند خود یاد بدهید وقتی با همسالان خود روبرو می‌شوند با پرسیدن سوالاتی سر صحبت را با آن‌ها باز کنند. سوالاتی مانند: چه بازی‌هایی را بیشتر دوست داری؟ چه اسباب‌بازی‌هایی داری؟ آیا در خانه‌تان حیوان خانگی دارید؟

2. مهارت‌های همدلی کردن را به او بیاموزید؛

نشان دادن دلسوزی و نگرانی نسبت به سایر افراد به روشی سالم می‌تواند ایجاد کننده دوستی باشد. این مهارت به ویژه در هنگام شیوع بیماری کرونا مهم است. شما باید در مکالمه با فرزندتان از جملاتی که همدلی شما با دیگران را نشان می‌دهد استفاده کنید و به او یاد دهید که در مواجهه با دوستانش چطور با آن‌ها همدلی کند. مثلا اگر در بین دوستانش کسی هست که خود یا اعضای خانواده‌اش به بیماری کرونا مبتلا شده‌اند، می‌تواند طی یک تماس تلفنی یا تصویری جویای حالشان باشد و برایشان آرزوی سلامتی کند.

3. برای او فرصت ایجاد کنید؛

اگر فرزند شما دوستی ندارد، ممکن است به این دلیل بوده باشد که فرصت کافی برای ایجاد دوستی را نداشته است. مشارکت دادن کودکان در فعالیت‌هایی که در آن‌ها با کودکان دیگر ارتباط می‌گیرند راهی مطلوب دوست یابی فرزند شما می‎باشد.

ثبت نام او در کلاس‌های ورزشی، ادبی و هنری یا بردن او به پارک، جلسات قصه گویی در کتاب فروشی‌ها و هر مکان‌ دیگری که کودکان زیادی آنجا هستند، فرصت دوست‌ یابی را ایجاد می‌کند. در این مکان‌ها از فرزندتان بخواهید برای شروع مکالمه با دیگر کودکان دست به کار شود و با آن‌ها درمورد علایق‌اش صحبت کند.

4. رفتار احترام‌آمیز و گرم را برگزینید؛

به نظر می‌رسد که این موضوع مستقیماً با توانایی فرزندتان در دوست‌ یابی ارتباطی نداشته باشد. اما نحوه‌ی برخورد والدین با کودکان در رشد عاطفی و رفتار اجتماعی آن‌ها تأثیر زیادی دارد. و این رشد عاطفی می‌تواند روابط آن‌ها با همسالان‌شان را تحت تأثیر قرار دهد.

به عنوان مثال، رویکردی که والدین سخت‌گیر دارند برمبنای اطاعت مطلق فرزندان و تلاش برای کنترل رفتار آن‌ها از طریق تهدید، مجازات یا تحقیر است. البته این شکل از سخت‌گیری و کنترل‌گری درجات متفاوتی دارد اما بهرحال این شکل تربیتی تاثیرات منفی زیادی در کودکان دارد.

در مقابل والدینی هستند که فضای خانه را برای فرزندشان گرم می‌کنند، رعایت نظم و قوانین را نیز با گفتگو و تبادل نظر به کودکشان می‌آموزند و با آن‌ها رفتاری مهربانانه و همدلانه دارند. چنین والدینی فرزندانی با مهارت‌های عاطفی و اجتماعی بالا تربیت می‌کنند و فرزندان آن‌ها مشکلات خیلی کمتری در دوست‌ یابی دارند.

فرزندان خانواده‌هایی که: . فضای خانه را برای فرزندشان گرم می‌کنند؛ . رعایت نظم و قوانین را با گفتگو و تبادل نظر به کودکشان می‌آموزند؛ . با آن‌ها رفتاری مهربانانه و همدلانه دارند؛ در دوست ‌یابی مشکل کمتری دارند.5. مربی احساسات فرزند خود باشید؛

مربیگری هیجان یعنی گفتگو با کودکان در مورد احساسات آن‌ها و ارائه راهکارهایی برای مقابله با شرایط دشوار عاطفی به کودکان است. هدف از این کار ایجاد حس همدلی ، اطمینان خاطر و آموزش تنظیم احساسات به کودکان است.

به عنوان مثال نباید انتظار داشته باشیم که یک کودک 3 ساله احساس ناامیدی را به روش یک فرد 30 ساله  تجربه مدیریت کند. زیرا کودکان خردسال فاقد تجربیات زندگی ما هستند. آن‌ها تازه شروع به یادگیری نحوه‌ی کار با احساسات خود کرده‌اند. پس وقتی بچه‌ها ناراحت می شوند، ارزش دارد که برای درک احساساتشان وقت بگذارید و به کودکتان بیاموزید که چگونه این احساسات خود را ببیند و به روشی سالم و سازنده آن‌ها را بروز دهد.

بعضی از کودکان احساساتی مانند پرخاشگری، اضطراب، ترس، افسردگی و ناراحتی را بیشتر از سایر همسالان خود تجربه می‌کنند. شما باید تمام این احساسات را در کودکتان ببینید و به آن‌ها توجه کنید، اگر از کنار احساساتش به راحتی بگذرید این پیام را به او منتقل می‌کنید که عواطفش ارزشی ندارد و کم کم احساس بی ارزشی را در او نهادینه می‌کنید.

6. به کودک خود ابراز پشیمانی و جبران کردن را بیاموزید؛

وقتی فرزند شما مرتکب اشتباهی شود یا مورد انتقاد و پرخاشگری دوستان خود قرار بگیرد ممکن است احساساتی مانند تحقیر، کینه، عصبانیت و احساس گناه را تجربه کند، در چنین مواردی شما باید احساس همدلی را در کودک خود زنده کنید و از او بخواهید خود را جای دوستانش بگذارد و به شما بگوید از رفتاری که با او شده چه احساسی دارد.

بدین گونه می‌توانید او را قانع کنید که اشتباهش را بپذیرد و شکل جبران کردن را نیز به او بیاموزید. به او بگویید با کمک کردن به دوستی که ناراحتش کرده می‌تواند از او معذرت خواهی کند. به عنوان مثال اگر باعث خراب شدن اسباب بازی دوستش شده از او معذرت بخواهد و به او برای درست کردن دوباره اسباب بازی کمک کند.

7. بخشش اشتباهات دیگران را به او بیاموزید؛

وقتی فرزند شما با رفتاری از طرف دوست خود روبرو می‌شود و در صدد انتقام و جر و بحث با او برمی‌آید، دوباره باید از حس همدلی او استفاده کنید. مثلا به او بگویید: “شاید حواسش نبوده است، یادت هست که تو هم یکبار بخاطر بی دقتی شبیه به چنین کاری را انجام دادی؟ آیا تو آدم بدی هستی؟ پس دوستت هم آدم بدی نیست و قصد اذیت کردن تو را ندارد.”

سخن پایانی

والدین نقش عمده‌ای در آموزش دوست‌ یابی و حفظ دوستی به فرزندان خود دارند. برخی از بچه‌ها به طور طبیعی خجالتی هستند و گرم شدن آن‌ها برای افراد جدید بیشتر طول می‌کشد. مهم است که والدین از فرزند خود حمایت کنند و با بالا بردن اعتمادبه‌نفس و آموزش مهارت‌های اجتماعی، آن‌ها را تشویق به پیدا کردن دوست و حفظ روابط دوستانه خود کنند.

منابع:
نظر شما درباره این مطلب چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.